നിന്റെ മുഖമതിലെന്തിനു നാണം?

"എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കരുതേ."

"എന്തെ?"

ഉത്തരം പറയാതെ അവൾ താഴോട്ട് നോക്കി കണ്ണടച്ചു.


അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു വരുന്നത് കണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു.
ചിരി കേട്ട അവൾ ഒന്ന് കൂടി ചുവന്നു.

അ അമ്മ. ആ ആന.

"Sculpture Immortal
From the Purest Black in Stone
The Gods stand in awe
When you walk the Land."

ഇനി സ്വസ്ഥം.

വേദനയില്ല. ആവലാതികളും ഇല്ല.
നഷ്ടങ്ങളുടെ ജ്വലകളെല്ലാം അണഞ്ഞു തുടങ്ങി.
ചിതയിലെല്ലാ പരാതികളും എരിഞ്ഞ് ഒടുങ്ങി.

ഓർമിക്കുവാൻ ഇനിയൊരോർമക്കുമപ്പുറം കവിതകൾ മാത്രം.


തിരിഞ്ഞു നോട്ടങ്ങളില്ല, ഓർത്തു പാടുകയുമില്ല.
കടലാസുകൾ ചിതലരിക്കും വരെ അവ ഉറങ്ങട്ടെ.
പിന്നെ മരിക്കട്ടെ.