ഉദ്യാനത്തിന്റെ രാജകുമാരി

ഓഹ്! മൊട്ടു വിരിഞ്ഞു!
മുല്ലയുടെ ആദ്യത്തെ മൊട്ടു വിരിഞ്ഞു!

തെച്ചിപ്പൂക്കൾ ഇടതിങ്ങിയ എന്റെ ഉദ്യാനത്തിൽ
ഇന്നൊരു കുരുന്നു മൊട്ടു പിറന്നു.

അതിസുന്ദരി!
അതിയോഗ്യവതി!

അവളെ ഞാൻ മല്ലിക എന്ന് വിളിക്കും.

വെളുത്ത് സുഗന്ധമുള്ള അവളെ കാണാൻ
ഇന്ന് വിരുന്നുകാർ ഉണ്ടാകും.

അവളുടെ ഇതളുകളെ തഴുകാൻ
പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് വരും.

അവൾ കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് കാണാൻ
മഴമേഘങ്ങൾ വരും.

ഓഹ്! എന്റെ ആരാമത്തിന്റെ രാജകുമാരി
ഇന്ന് ജനിച്ചിരിക്കുന്നു!

Dream on paper.

There is sand everywhere. No, it can't be. 

Yes, there is water somewhere. I can hear it and I can feel it. I cannot see it yet though. My eyes are trying to make sense of the light. Maybe I was sleeping. Sleeping? Why would I be sleeping on the sand in the middle of the day?
I close my eyes.
Its night. The winds are blowing around me, but I do not feel them like I used to. This is the incipient stage of something entirely new. I'm the wind and I'm flying. But I'm also the water and I'm flowing. I'm also lying on the sands. Stationary and moving at the same time. What is happening to me?
How long have I been lying here? How many days, nay years, have I been dreaming? Or was that living and is this the dream? I remember crying. I was crying for a long time. I was crying to someone to let me out. 

I was no longer crying. I was not even lying on the sands. I was elsewhere. I was pulled down for a long time. Gravity? It was so much that I stopped trying and let it take me. I was pushed out of myself.
And then I was happy, deliriously happy. So happy that I was crying again. I was so happy that I thought I was going mad. There are so many things, so many people, so many animals, so many rivers. But I was not seeing them, I was being them.
Maybe madness does feel good. Let me go back now.
There are no eyes for me to close. I want to go back to the sands now.
I'm flowing out. There is an old man with white hair. No, he doesn't look old. Just the white hair. He is curiously like a woman, though. Why is he here? He is laughing... I smile at him first and then I start laughing too... I laugh so much that I close my eyes... When I open my eyes, there is sand everywhere. Its still night. 

I'm lying on the sands. Yes, this is where it all started. I was born here.
O Lord of ghosts, Why am I here again?

Its an illusion.

You and I
We are not free.
You have imprisoned me
And I you.

We were in love
Once
But no longer
We left all that
Somewhere along the way

I have killed your dreams
And you mine.

We were young
Once
But no longer
We left all that
Somewhere along the way.

You and I
Were meant to be
Once
But no longer
It is too late to part ways

We too afraid
To step out of these dungeons
And face those dreams again.

We'll cling on to these chains
And lay to rest
The hopes of our foolish youth

In the same grave
We found for our love.

We'll cry for our future
When the other dies,

And for the young souls
Who hoped
Loved

And learnt to despair.

ഒരു യുഗത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ചിന്ത.

"വേടന്റെ അമ്പ് കാലിൽ തറച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ കുറിച്ചാണ് ഓർത്തത്.

മധുരക്ക് പോകുമ്പോൾ, ദൂരെ നിന്ന് നീ ചിരിച്ചതിന്റെ പൊരുൾ ,
അതിപ്പോഴാണ് രാധേ മനസ്സിലായത്.

നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? നിന്നോടാരു പറഞ്ഞു?

എല്ലാം കഴിയുമ്പോൾ കൃഷ്ണൻ നിന്നെ കുറിച്ച് ഓർക്കും എന്ന്?"

ഇതാരോടു പറയാൻ

ഞാൻ ശക്തിയെന്നു കരുതിയിരുന്ന പലതും
എന്നിൽ ക്ഷയിച് പോയിരിക്കുന്നു.

പ്രണയമെന്നും സൌഹൃദമെന്നും
കൊട്ടിഘോഷിച്ച ഓർമ്മകൾ പലതും
ഇന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ജീർണിചിരിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു യുഗത്തിൽ
കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം
ഞാൻ നിന്നോട് തർക്കിക്കുമായിരുന്നു,

നീ ക്ഷമ നശിച്ച് നിർത്തുമ്പോൾ
ജയിചെന്നഹങ്കരിക്കുമായിരുന്നു.
ഇനി വയ്യ.

നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള
കഴുത്ത് -അറുക്കൽ
ഇനി മതി.