നിന്റെ മുഖമതിലെന്തിനു നാണം?

"എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കരുതേ."

"എന്തെ?"

ഉത്തരം പറയാതെ അവൾ താഴോട്ട് നോക്കി കണ്ണടച്ചു.


അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു വരുന്നത് കണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു.
ചിരി കേട്ട അവൾ ഒന്ന് കൂടി ചുവന്നു.

അ അമ്മ. ആ ആന.

"Sculpture Immortal
From the Purest Black in Stone
The Gods stand in awe
When you walk the Land."

ഇനി സ്വസ്ഥം.

വേദനയില്ല. ആവലാതികളും ഇല്ല.
നഷ്ടങ്ങളുടെ ജ്വലകളെല്ലാം അണഞ്ഞു തുടങ്ങി.
ചിതയിലെല്ലാ പരാതികളും എരിഞ്ഞ് ഒടുങ്ങി.

ഓർമിക്കുവാൻ ഇനിയൊരോർമക്കുമപ്പുറം കവിതകൾ മാത്രം.


തിരിഞ്ഞു നോട്ടങ്ങളില്ല, ഓർത്തു പാടുകയുമില്ല.
കടലാസുകൾ ചിതലരിക്കും വരെ അവ ഉറങ്ങട്ടെ.
പിന്നെ മരിക്കട്ടെ.

വിമോചനം. ആത്മകഥ.

ഈ നാല് ചുവരുകൾ തരുന്നൊരു വിമോചനമുണ്ട്.
എനിക്ക് ഞാനാകാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.
അഭിനയഭാഗം ഇല്ലാത്ത നാടകത്തിൽ നിന്നോടിയൊളിക്കാൻ,
ഉപേക്ഷ തോന്നുമ്പോൾ സ്വയം മറക്കാൻ.
ഈ നാല് ചുവരുകൾ തരുന്നൊരു വിമോചനമുണ്ട്.

എന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കും പറയാൻ കഥകൾ ഉണ്ട്.
രണ്ടു വസന്തങ്ങൾ മാർക്സും നെഗ്രിയും നിറഞ്ഞു നിന്നതും,
പിന്നെയെപ്പോഴോ അവർ പിണങ്ങിയപ്പോൾ
ഇവിടെ ചുള്ളിക്കാടും കാട്ടാക്കടയും അടക്കി ഭരിച്ചതും.

ഹോവാർഡ് റോർകിനെയും ജാക്ക് ലണ്ടനെയും
ഭര്തൃഹരിയെയും വൈരാഗ്യ ശതകത്തെയും
ആരാധിച്ചതും ഇവിടുന്നു തന്നെ.

കൃഷ്ണനായതും രുദ്രനായതും
ഗംഗയെ പറ്റി പാടിയതും
ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വെച്ചാണ്.

കനാബിയുടെ പുകച്ചുരുളുകൾക്ക് ഒരു ഹേമന്തം.
ഒമർ ഖയ്യാമിനെ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചൊരു ശരത്കാലം.
ഗ്രീഷ്മത്തിൽ നീല കടലാസുകളെ പ്രണയിച്ചത്.
എല്ലാം ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ.

എന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്ക് പറയാൻ കഥകൾ ഒരുപാടുണ്ട്.
നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം കിട്ടുന്നൊരു വിമോചനം ഉണ്ട്.

രണ്ടു നിമിഷത്തെ ഭ്രാന്ത്‌.

I wonder when you will read this.
I write this to let you know that I have loved you, in this moment, wherever you are.

I don't know when we will meet, but I have been waiting for you since a long time.

I wonder when I will know that it is you.
I wonder when you will know that it is me.

എങ്കിലും ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കട്ടെ, നമുക്കിടയിലേ മൌനം ഉടയുന്ന രാത്രികളെ കുറിച്ചോർത്ത്.

But tonight I love you, deliberately. With every passing moment, I love you.
Without knowing you, without seeing you.

I'm waiting for you. I'm waiting for that moment of truth, of meeting your eyes and knowing that I'm here for a reason.

ഭദ്രക്ക് ഇടക്ക് എഴുതുന്ന കത്ത് പോലെ, ഇതൊരു രണ്ടു നിമിഷത്തെ ഭ്രാന്താണ്.

The Homecoming

I'm the cry, stifled through practice,
The smothered suffocation.
I'm the epilogue,
taking my last steps.
Too fragile a path to walk anymore.
I want to scream, I want to lie down.
Its a dreamless sleep I crave for.

I'm the hallucinations, the memories that never existed.
Its a different world that lights up my closed eyes.
The eyes bore onto me from behind the walls,
I'm afraid.
I want to scream, I want to lie down.
Its a dreamless sleep I crave for.

I'm the darkness, The scary disguise of day,
The fading conscious, going home.
I'm the pen, furiously scratching,
I need to stop, my time runs out.
Hades, take me, embrace me, make love to me.
Let this horrendous darkness take me.

Singin' in the rain

കാലത്തിന്റെയും കർമത്തിൻറെയും താളുകൾ മറിക്കുമ്പോൾ, ദ്രവിച്ചു കിടക്കുന്നോർമകൾ.

എന്തൊരു രസമാണ് നൊസ്റ്റാൾജിയ.

മദ്യത്തിന്റെ ചുവയും ഗസലിന്റെ ഗന്ധവും,നിന്റെ ചുണ്ടിന്റെ സ്വാദുമെല്ലം, ഇന്ന് ദ്രവിച്ചു കിടക്കുന്നോർമകൾ.

എങ്കിലും ഇന്ന് മഴ പെയ്തപ്പോൾ, ലഹരിയെ പുണർന്നപ്പോൾ, ജബ് ദീപ് ജലേ ആനാ... എന്ന് പാടിപ്പോയി.
പണ്ടൊരിക്കൽ നിന്നെ കുറിച്ചോർത്ത് പാടിയതെല്ലാം ഓർത്തുപോയി.

എന്തൊരു രസമാണ് നൊസ്റ്റാൾജിയ.

Every rain brings with it old memories. What is easier than succumbing to that temptation of nostalgia? What is more beautiful than accepting the pure beauty of remembrance? Maybe it will rain tomorrow, again. Maybe I'll be out there, singing of you.

"Lete hain vida ik dooje se
Kehte hain chale aana...
Jab deep jale aana
Jab shaam dhale aana..."

Picture courtesy : Radosław Kaźmierczak

വിപ്ലവത്തിൻറെ ഓർമകൾ

 


ദ്വൈമുഖികളെ ഇതിലെ,

കപടവേഷധാരികളെ ഇങ്ങോട്ട്.
നിങ്ങൾക്ക് ഗുണദോഷ നിരൂപണം ചെയ്യാൻ ഞാനിതാ.

കൊത്തിപ്പറിക്കാൻ വെമ്പുന്ന കഴുകന്മാരെ
ഇവിടെ. ഇതിലെ. ഇങ്ങോട്ട്.




എന്റെ മഷിതണ്ടും അതിൻറെ മുലക്കുപ്പിയും ഇതാ.
ഞാൻ എഴുതിയതും എഴുതാൻ ഉള്ളതുമായ കടലാസുകൾ ഇതാ.
കുറ്റങ്ങൾ കണ്ട് പിടിച്ച് പിച്ചിചീന്തിക്കൊൾക.
നിങ്ങൾക്ക് വധിക്കാൻ ഞാനിതാ.

കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല പക്ഷെ,
എന്റെ വാക്കുകൾ കൊളുത്തി വിട്ട ചിന്താധ്വനികളെ.
അന്ധരാക്കാൻ കഴിയില്ല
ഞാൻ തീ കോരിയിട്ട ഹൃദയങ്ങളെ .




എങ്കിലും
ശ്രമിക്കണം നിങ്ങൾ.
കാരണം
ഞാനും ശ്രമിക്കും.

പല്ലുകൾ മരിച്ച് പോവുമോ?

അമ്മമ്മ ചിരിച്ചപ്പോൾ പല്ലിന്റെ ഇടയിൽ രണ്ടെണ്ണം കാണുന്നില്ല.
ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു അവർ മരിച്ചു പോയെന്നു.
 
ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പാവം കുട്ടിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് പുതിയൊരു ചോദ്യം കൂടി.

കുറേ കഴിഞ്ഞാൽ കുട്ടി വലുതാവും. വേറൊരു കുട്ടിയുടെ അമ്മൂമ്മയാകും.
എന്നിട്ടോ? ആ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിലേക്കും ഒരു ചോദ്യം വെച്ച് കൊടുക്കും.

പല്ലുകൾ മരിച്ച് പോവുമോ?                               

For, by and of : ഉള്ളിലെ കുട്ടി.

ഉരുളുന്ന ഉരുണ്ട ഭൂമിയിൽ
ഉരുണ്ട ചക്രത്തിന്മേൽ
ഉരുളുന്ന ട്രെയിൻ .

ഉരുളുന്ന ട്രെയിനിൽ
ഉറക്കം കിട്ടാതെ
ഞാനും ഉരുളുന്നു.

ഉദ്യാനത്തിന്റെ രാജകുമാരി

ഓഹ്! മൊട്ടു വിരിഞ്ഞു!
മുല്ലയുടെ ആദ്യത്തെ മൊട്ടു വിരിഞ്ഞു!

തെച്ചിപ്പൂക്കൾ ഇടതിങ്ങിയ എന്റെ ഉദ്യാനത്തിൽ
ഇന്നൊരു കുരുന്നു മൊട്ടു പിറന്നു.

അതിസുന്ദരി!
അതിയോഗ്യവതി!

അവളെ ഞാൻ മല്ലിക എന്ന് വിളിക്കും.

വെളുത്ത് സുഗന്ധമുള്ള അവളെ കാണാൻ
ഇന്ന് വിരുന്നുകാർ ഉണ്ടാകും.

അവളുടെ ഇതളുകളെ തഴുകാൻ
പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് വരും.

അവൾ കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് കാണാൻ
മഴമേഘങ്ങൾ വരും.

ഓഹ്! എന്റെ ആരാമത്തിന്റെ രാജകുമാരി
ഇന്ന് ജനിച്ചിരിക്കുന്നു!

Dream on paper.

There is sand everywhere. No, it can't be. 

Yes, there is water somewhere. I can hear it and I can feel it. I cannot see it yet though. My eyes are trying to make sense of the light. Maybe I was sleeping. Sleeping? Why would I be sleeping on the sand in the middle of the day?
I close my eyes.
Its night. The winds are blowing around me, but I do not feel them like I used to. This is the incipient stage of something entirely new. I'm the wind and I'm flying. But I'm also the water and I'm flowing. I'm also lying on the sands. Stationary and moving at the same time. What is happening to me?
How long have I been lying here? How many days, nay years, have I been dreaming? Or was that living and is this the dream? I remember crying. I was crying for a long time. I was crying to someone to let me out. 

I was no longer crying. I was not even lying on the sands. I was elsewhere. I was pulled down for a long time. Gravity? It was so much that I stopped trying and let it take me. I was pushed out of myself.
And then I was happy, deliriously happy. So happy that I was crying again. I was so happy that I thought I was going mad. There are so many things, so many people, so many animals, so many rivers. But I was not seeing them, I was being them.
Maybe madness does feel good. Let me go back now.
There are no eyes for me to close. I want to go back to the sands now.
I'm flowing out. There is an old man with white hair. No, he doesn't look old. Just the white hair. He is curiously like a woman, though. Why is he here? He is laughing... I smile at him first and then I start laughing too... I laugh so much that I close my eyes... When I open my eyes, there is sand everywhere. Its still night. 

I'm lying on the sands. Yes, this is where it all started. I was born here.
O Lord of ghosts, Why am I here again?

Its an illusion.

You and I
We are not free.
You have imprisoned me
And I you.

We were in love
Once
But no longer
We left all that
Somewhere along the way

I have killed your dreams
And you mine.

We were young
Once
But no longer
We left all that
Somewhere along the way.

You and I
Were meant to be
Once
But no longer
It is too late to part ways

We too afraid
To step out of these dungeons
And face those dreams again.

We'll cling on to these chains
And lay to rest
The hopes of our foolish youth

In the same grave
We found for our love.

We'll cry for our future
When the other dies,

And for the young souls
Who hoped
Loved

And learnt to despair.

ഒരു യുഗത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ചിന്ത.

"വേടന്റെ അമ്പ് കാലിൽ തറച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ കുറിച്ചാണ് ഓർത്തത്.

മധുരക്ക് പോകുമ്പോൾ, ദൂരെ നിന്ന് നീ ചിരിച്ചതിന്റെ പൊരുൾ ,
അതിപ്പോഴാണ് രാധേ മനസ്സിലായത്.

നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? നിന്നോടാരു പറഞ്ഞു?

എല്ലാം കഴിയുമ്പോൾ കൃഷ്ണൻ നിന്നെ കുറിച്ച് ഓർക്കും എന്ന്?"

ഇതാരോടു പറയാൻ

ഞാൻ ശക്തിയെന്നു കരുതിയിരുന്ന പലതും
എന്നിൽ ക്ഷയിച് പോയിരിക്കുന്നു.

പ്രണയമെന്നും സൌഹൃദമെന്നും
കൊട്ടിഘോഷിച്ച ഓർമ്മകൾ പലതും
ഇന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ജീർണിചിരിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു യുഗത്തിൽ
കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം
ഞാൻ നിന്നോട് തർക്കിക്കുമായിരുന്നു,

നീ ക്ഷമ നശിച്ച് നിർത്തുമ്പോൾ
ജയിചെന്നഹങ്കരിക്കുമായിരുന്നു.
ഇനി വയ്യ.

നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള
കഴുത്ത് -അറുക്കൽ
ഇനി മതി.